mijn werk; cassiere
sinds september 2002 ben ik werkzaam bij hoogvliet sgravenzande.
ik werk daar als cassiere. in het begin was het wennen en ervaarde ik hoe het is om in een stress situatie te werken. maar ook leerde ik al gauw om me daar niks van aan te trekken.
het helpt toch niks om te gaan stressen, want dan maak je alleen maar fouten.
vroeger had ik al eens bij de hema gewerkt, niet met plezier overigens, maar hier heb ik het nog steeds naar mijn zin..
je kan merken dat je met verschillende collega’s werk. van jong tot oud.
ook omdat ik part-time werk merk ik dat ook wel.
door de weeks met de wat oudere collega’s en sávonds met meer jonge lui.
ook wat klanten betreft heb je heel wat verschil.
zo heb ik de pest aan mensen die je nauwelijks iets terug zeggen als jij vriendelijk”goededag”zegt, of van die klanten die de hele lopende band volstouwen met boodschappen en het dan gek vinden als er een pot mayonaise op de grond valt…
schoollui, ook zoiets. het is dat ze geld in het laatje brengen van de baas,maar voor mij hoeft het niet.
herriemakende pubers die voor 1 blikje energiedrank per persoon in de rij gaan staan. als je er dan 5 hebt, dan weet je het wel. ik snap dan niet dat ze het niet allemaal in 1 keer afrekenen.
maar dan de klanten die persé bij mij af willen rekenen, die zijn het allerleukste.meestal zijn het dan ook wel bekende, zoals buurtjes, of moeders van school, kennissen of familie.
kleine kinderen ook, daar probeer ik altijd wel een praatje mee te maken,maar vaak zijn ze dan ineens verlegen.
het is nooit eigenlijk dat ik gewerkt heb en dan thuis denk; goh wat was die klant vervelend…
moet ik ook wel zeggen dat ALS ze er wel zijn ik die mensen ook zo snel mogelijk weer vergeten ben bij de eerstvolgende klant die mijn werk wel waardeerd.
